Hermans in de ban van schilderskwast

Door Jeanette Vergouwen (bron: BN/DeStem)

GRAAUW – Tonnie Hermans (1946) is al zijn hele leven bezig met verf, maar zijn passie voor het kunstschilderen wordt steeds groter. In zijn atelier voelt hij zich echt thuis. Hij werkt met Nederlandse olieverf die op ambachtelijke wijze gemaakt wordt.

Hermans legt poëzie in zijn werk en volgt wat zijn hart hem ingeeft. Hij volgde de Academie in Sint Niklaas bij Jacques Neve en meent dat een goede opleiding een noodzaak is. „Tijdens de studie creëer je een eigen stijl, maar je moet wel boven de techniek staan. Ik streef perfectie na, dat blijkt al uit mijn keuze voor verf die met zuivere pigmenten en papaverolie is gemaakt en het feit dat ik op zuiver linnen schilder. Ook mijn kleurgebruik is belangrijk. Ik werk met veel kleuren, maar probeer met zachte kleurschakeringen en een diffuus licht, beweging te scheppen in mijn werken. Ik boetseer als het ware met verf naar een eindresultaat.“

Tijdens zijn beginperiode schilderde Hermans streekgebonden voorwerpen. Oude wagens en agrarische toestellen, daarna kreeg het volksgeloof een plaatsje in zijn werken en vooral het Zeeuwse landschap.

„De natuur en het licht blijven mij inspireren. Ik geef niet snel een titel aan mijn creaties. Ik laat het aan de toeschouwer over om iets te benoemen. Ik ga wel uit van een beginidee, noem het een titel, maar al werkend wordt pas het echte product gevormd.“

De serie schilderijen die de roem en vooral de ondergang van de scheepswerf in Temse in beeld brengt, vormde een overgangsperiode voor hem. De beelden waren realistisch en riepen veel gevoelens op.

„Gevoel en emotie zijn de basis van mijn schilderijen. Ik werk gemiddeld een maand aan een werk en dan stroom ik over van emotie. Schilderen is een dagelijkse passie, de uren in mijn atelier kan ik niet missen en als ik niet op mijn atelier zit, ben ik toch bezig met mijn kunst. Ik zie een vorm, ik krijg een beeld voor ogen en van dat idee maak ik snel een schets. In mijn recent werk besteed ik veel aandacht aan de mens. Ik bestudeer de houding en de lichaamstaal van mensen en probeer deze dan op doek in een ruimtelijk aspect uit te drukken. Het verhaal dat ik via mijn werk vertel, gaat diep. Ik dring mijn verhaal niet op, maar verpak het in een landschap met een mooie lucht, het licht dat in het water weerkaatst en een breed spectrum van kleuren.“

Hermans steekt zijn liefde voor licht en rust niet weg. Hij voelt zich gelukkig als hij in de vroege ochtend door de polder loopt. De stilte, een plots overvliegende reiger of een grillig gevormde stronk, zetten Hermans meteen in vuur en vlam en vormen vaak de basis voor een nieuw schilderij.

„Naschilderen doe ik niet. De onderwerpen zijn al zo mooi van zichzelf. Daarom gebruik ik al die vormen om mijn eigen visie uit te beelden. Elk schilderij bevat een verhaal met een diepere betekenis.“

Hij doet dit jaar voor de derde keer mee aan de Kunstroute in Hulst en exposeerde zijn werk al tweemaal tijdens de kunstroute in Graauw. „Ik exposeer regelmatig in België en Nederland. Ik wil graag naar buiten komen met mijn werken en er met anderen over praten. Tijdens de kunstroute Graauw zet ik mijn voordeur open en hang ik werken op in huis en in de garage. Dit jaar kreeg ik 600 belangstellenden over de vloer. Mijn vrouw en ik kijken nu al met spanning uit naar het volgende editie.“